Dziwnie

Dziwnie się czuję. Spoglądając za okno nie za bardzo widzę, by coś się zmieniło. Tulipany rozkwitają, jak zwykle. Nie lubię zakupów, więc nie tęsknię za zamkniętymi galeriami handlowymi. Nie prowadzę bogatego życia towarzyskiego zatem nie zauważam zmian.

Zauważam natomiast zmiany w mediach. Dobrze znane głosy redaktorów radiowych słyszę teraz inaczej, gdyż prowadzą oni audycje z domu. Niektórym to służy, innym nie…

Twarze znane z telewizji często mają wymiar pełnoekranowy, co działa na mnie drażniąco.

Poruszane tematy poza głównym (choć nie wiem już, który z tematów jest główny) są coraz bardziej dziwne, absurdalne, nielogiczne… Czuję dyskomfort widząc jakość materiałów edukacyjnych w TVP, lęk kiedy podczas rozmów odczuwa się, że już nigdy nie będzie tak samo, zagubienie…

Brakuje mi czułości. Takiego zwykłego uśmiechu, przytulenia, wsparcia. Poczucia bezpieczeństwa.

Oczekuję tego, bo jak mówią, stan jest wyjątkowy.

Zastanawia mnie, że moja czułość też się gdzieś ulotniła. Hibernuję się. Przeczekuję.

I tylko marzę przed snem…

10 myśli na temat “Dziwnie

  1. Od kiedy rzuciłem telewizję, jakieś dziesięć-dwanaście lat temu, żyje mi się przyjemniej. W obecnych okolicznościach jeszcze bardziej doceniam nieobecność wszystkich tych nieproszonych gości. Mam w domu żonę, syna, koty, za oknem stada ptactwa, pracę w łóżku, kuchni, toalecie, albo gdzie sobie tylko ją zorganizuję. Jak na razie pandemia mi służy…

    Polubione przez 2 ludzi

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s